#hondenleven

De lente is begonnen! Na een winter met sneeuw, vertier en schaatsen op de stoep is het eindelijk zover. De eerste krokussen en sneeuwklokjes ontluiken in het gras. Ik ruik af en toe de geur van het land en kleine vliegjes stijgen op uit de aarde, de zon tegemoet. Sam verandert in de overgang van de winter naar de lente in een ware Malle Babbe. Hij schuimt de straten af en volgt het kattenspoor met een hoop zwierzwaaien en gesnuffel. Daar waar de sneeuw hem lol brengt, omdat de plasjes van vachtgenoten in alle geurtonen beter tot hun recht komen, brengt de lente hem een enorme waslijst aan allerhande klusjes die moeten gebeuren. Zo moet er gestart worden met het ontdoen van zijn vacht en dat is geen sinecure en mag niet worden onderschat. Een dag niet stofzuigen is de volgende dag je afvragen of de mussen in de beukenhaag hiermee niet een complete rij met eengezinsnesten kunnen bouwen. Uiteraard is het een noodzakelijke klus om tijdens een voorjaarswandeling bij de buurhonden even extr...

  In de wijk is een collectieve loopsheid neergedaald, en dat is te merken aan Sam.   Zijn ego is tijdelijk gegroeid, en daarmee ook zijn bewustzijn op ‘stoere waakhond’. U moet zich hier niet al te veel bij voorstellen, mijn hond is nul waaks, behalve in tijden van aantrekkelijke luchtjes. Ik had verwacht dat dit hormonaal gedreven gedrag minder zou worden met het stijgen van de jaren. Niets is minder waar, meneer is ruim negen en nog vol passie. Het komt erop neer dat hij weken verkeert in een toestand van rusteloosheid. Hij piept, kreunt, zeurt en is tegendraads. Wanneer we dan eindelijk naar buiten gaan, verandert zijn recalcitrante houding binnenshuis in de categorie ‘kampioen plassen’ buitenshuis.   Twintig keer plassen wordt vijftig keer plassen. Vanaf de twintigste keer is het nauwelijks nog een druppel. Om zijn odeur te verspreiden zet hij beide voorpoten stevig op de grond en maakt van zijn staart een kaarsrechte pijl. Met zijn achterpoten trapt hij recht naar a...

  Al een aantal jaren schrijf ik een column genaamd #hondenleven over mijn hond Sam. Sinds mei 2025 ook voor de wijkkrant en dit is de eerste column… In 2023 viel de beslissing. Na jaren met veel plezier in de Zeeheldenbuurt gewoond te hebben en een poosje in Eelde, werd het toch de stad. Mijn wensenlijst: groen om de hoek, de stad binnen handbereik en op fietsafstand van het werk. Sam had vooral overpeinzingen. Heb ik mijn eigen territorium dat ik elke ochtend kan afbakenen? Is het een hond- en katrijke wijk? Kan ik ergens graven naar muizen en mollen? Is het huis zo ingedeeld dat ik zowel de voor- als de achterkant kan bewaken? Ligt de tuin op het zuiden? En tot slot, niet onbelangrijk: zijn er bomen en struiken die ik minutieus kan besnuffelen? We streken neer in de groenste wijk van Groningen. Nooit had Sam kunnen bevroeden dat hij zou opgroeien tot een vrolijk en eigenzinnig toonbeeld van Hollands welvaren. Zijn mandje stond in de buurt van Alicante. Vier maanden mocht hij ver...

Soms schrijf ik een column over Sam #hondenleven, mijn Spaanse chien de rue. Nu ben ik met mijn zesenzeventig jarige vader op pad. Mijn vader en ik zijn een week naar de Algarve. Al jaar en dag komt hij hier, steeds op dezelfde plek. Laten we zeggen, een golfers paradise. Een prachtige glooiende oase, met 27 holes en krijtwitte vakantiehuisjes. Bij aankomst staan bij de receptie de golfkarretjes in rijen van drie keurig aan de lader en pimpelt golfend Europa de laatste restjes port, in het clubhuis achter de receptie.  De gemiddelde leeftijd is hier vele malen lager dan verwacht. Dit verbaasde mij ook, echter Generatie Z slaat het leed van de wereld in een begrijpelijke ‘hole in one’, naast de Boomer die rustig zijn balletje put. Met je vader op pad heeft iets bijzonders. Je hebt wat te geven en te nemen. Dit geldt voor beiden. Terwijl mijn vader na aankomst  zijn koffer en knapzak uitpakt, komt de meegesmokkelde waar op tafel. Koffiefilters. Precies genoeg voor zeven dagen. O...

Ooit dreef ik met luchtbed en al zo mijn koepeltentje uit, Llyn Tegid in. Ik heb de Welsh Mountain Schapen, nog nooit zo vrolijk horen blaten. Ik heb me toen voorgenomen nooit meer in een tent te slapen. Toch zijn Sam en ik gaan kamperen.  Hoewel is het  kamperen? Ik zit in een tent dat architectonisch lijkt op het operagebouw van Sydney, inclusief veranda met een view. Er zit een douche, toilet en airco in en het bed slaapt bijna net zo lekker als thuis. Sam heeft het reuze naar zijn zin op de kleinschalige camping. Hij heeft een ruim omheind terrein waar hij kan rondneuzen, het loopt zelfs een stuk het bos in, waar konijnen en herten zich schuil houden. Sam maakt al snel vrienden met Campinghond. Bij wijze van kennismaking wordt over en weer in het Duits en in het Nederlands met Spaans accent geblaft. Daarna pissen ze alles om de beurt onder. Vanaf dat moment komt Campinghond elke ochtend en avond bij de tent voor het pisspelletje. Bij wijze van uitnodiging zet hij zijn eers...

Na al die jaren wandelen en eindeloos graven is het Sam eindelijk gelukt, hij heeft een muis gevangen. Op één van onze wandelingen steekt ineens zijn triomfantelijke snoet boven het gras uit met in zijn bek een lichtgrijze moedermuis, althans dat maak ik er van. Hoewel ik Sam moet nageven dat hij zijn prooi teder in zijn bek houdt, roep ik verschrikt dat hij moet loslaten. Hij loopt naar me toe om zijn trofee te tonen en legt de muis voorzichtig in het gras.  Het graven van kuilen hoort bij Sam vanaf het  moment dat hij uit de brandende Spaanse zon gered werd. Toen ik hem ophaalde bij een gastgezin in een dorp voorbij de Afsluitdijk heeft hij op de terugweg, tijdens een tussenstop, een start gemaakt met het afgraven van de Vismigratierivier. Rijkswaterstaat en het Waddenfonds zijn hem tot op de dag van vandaag dankbaar voor zijn inzet.  Zelf denk ik dat hij belast is met intergenerationele Duitse Herder roots. Het graven van kuilen in Nederlandse badplaatsen was vroeger v...

Het is vier december en ik zit nu al aan mijn taks van Christmas cookies en hot chocolate drinkende B acteurs op Netflix. Prestatie zou je denken, gezien Sinterklaas nog niet vertrokken is. Ware het niet dat er één film en twee minuten intro van een andere verschrikking voor nodig was om rap de TV uit te zetten. Sam krult zich bij het kijken van een film altijd genoeglijk op tot een rolletje. Dit lukt helemaal goed sinds het recent gekochte Japandi hondenbed. Tegenwoordig noem ik hem Sam-Oerai. Dit heeft te maken met de gekozen woontrend in ons nieuwe huis: Japandi en Wabi-Sabi, maar ook omdat hij als een ware krijger de afgelopen maanden heeft doorstaan.  Het Japandi hondenbed is overigens niet iets om schamper over te doen. Laatst waren we bij de dierenarts, meneer had last van bloedneuzen. De dierenarts bromde dat zijn neus chronisch ontstoken is. Iets wat klaarblijkelijk voorkomt bij de ouder wordende hond. Ik moest hem maar wat extra vertroetelen. Aangezien dit niet met eten k...

De spreekwoordelijke laatste loodjes wegen het zwaarst. Nog een paar dagen en dan verhuizen Sam en ik naar het nieuwe huis. Al dagen heeft hij het door en vertoont gedrag alsof de hele wereld uit loopse teefjes en daarbij behorende geurtjes bestaat. Als een kip zonder kop snuffelt hij zich een weg tijdens het wandelen. Menig ‘bijna ongeluk’ heeft door puur geluk en een engeltje op zijn staart net niet plaatsgevonden. Zelf heeft meneer het allemaal niet door waarom het vrouwtje tot een aantal keren toe met een lichte paniekerige ondertoon ‘wacht’ roept. Gelukkig komt het niet vaak voor en wacht hij ook wanneer ik dit roep. Vorige week vertoefde Sam bij de hondenpsycholoog (HP), waar hij de laatste tijd veel verblijft als ik weer een hele lijst met klusjes heb voor het nieuwe huis. De HP belde, ‘ja moet je horen’, meestal als ze zo begint dan is er wat aan de hand. Ik zet me schrap. ‘Sam drinkt teveel’. Ik schiet in de lach, want ja beelddenker. Mijn hond met een fles Benromach single ma...

De zoon van mijn lief is 13 en een ontzettend leuk joch. Hij is gezellig, gevoelig, sociaal, heeft oog voor details en beschouwd de aardse en buitenaardse problematiek . Met regelmaat wordt door zoon een zielig dier het huis binnen gesmokkeld. Een bij met een halve vleugel, een slak met spijsverteringsproblemen of een lieveheersbeestje die een poot mist. Respectievelijk vind ik ze terug in suikerwater, een krop ijsbergsla en tussen het toiletpapier (want lekker zacht voor het pootje).  Onze nieuwste gast is een baby sp!tsmuis. Het muisje heeft net wat haartjes en woont in een prinsheerlijk paleis bovenop een kruik, gemaakt van karton, keukenpapier en mos. De carnivoor krijgt vliegen uit de vensterbank, kaas, gedroogde rivierkreeftjes en melk. Zoon vindt het heel zielig als we niet voor hem zorgen, want de muis is ook al zijn mama, broertjes en zusjes kwijt.  De sp!tsmuis is via de voordeur naar binnengesmokkeld. Mijn lief zei geen nee toen de smokkelwaar gepresenteerd geïntrod...

Sam heeft een nieuwe vriend, Guus. Guus is een gitzwarte ‘chien de Rue’ met amberkleurige ogen uit Griekenland. Het blaft dus wat lastig met elkaar, gezien de Spaanse achtergrond van Sam. Ik vind het baasje van Guus leuk en hij mij.  Daardoor leren de hondjes elkaar kennen. Dit verloopt wat testosteron gevoelig en leidt meest van de tijd tot hilarische taferelen, waarbij beide heren niet onder doen voor clownesk gedrag. Als Sam bij Guus komt of visa versa, gaan ze eerst in de tuin. Daar draaien ze een poosje om elkaar heen. Sam lijkt dan op spitzen te lopen, met de staart hoog in de lucht en een waakzame hanenkam op zijn rug. Guus, een paar jaar jonger, snapt geen fluit van het hautaine gedrag van Sam en gooit beide voorpoten in de lucht om ze in een V-vorm op de grond te laten neerkomen. De uitnodiging van de hond om te spelen wordt beantwoord met een dikke drol bovenop de voetbal van Guus. Eenmaal binnen houden beide honden nauwlettend in de gaten wie van hen aandacht krijgt. Ook...

Sam is verliefd. Sinds we verhuisd zijn heeft hij een oogje op de mooie hond van de buren. Ik snap Sam zijn smaak wel. De buurhond heeft prachtige krullen, met een gouden glans en een uitdagende zwiepstaart. Van karakter is ze speels, uitdagend, eigenzinnig en ze heeft een volstrekt eigen wil. Vooral het speelse en eigenzinnige lijkt goed te matchen. Sam heeft zo zijn eigen manier van communiceren met haar. Hoort hij de buurhond blaffen, dan piept hij zachtjes mee. Als we gewandeld hebben snuffelt hij uitgebreid de oprit van de buren af, in de hoop een smakelijk geurtje op te vangen.   Als ze met haar elegante zwiepstaart voorbij loopt, zingt hij haar een serenade toe, die ze met overgave beantwoordt.  De buren denken daarom dat het wederzijds is. De krullenbol probeert altijd via de heg in onze tuin te komen en heel soms als Sam de oprit afsnuffelt, zie ik haar blije koppie boven het aanrecht in de keuken uitkomen. Het meest interessante is als we tijdens een wandeling elkaar...

Sam en ik kijken elkaar aan, allebei de wallen op de knieën. Hij van het drukdoende zijn met het afbakenen van zijn territorium op de nieuwe stek. Ik, omdat ik verhuizen schromelijk onderschat heb en nu als uitgeknepen citroen door het leven ga. We moeten allebei wennen. Hij, omdat het bos 1 minuut verderop, door de wind gedragen, zijn neus streelt met smakelijke geurtjes. Ik, omdat het hier zo verrekte stil is. We wonen nu ‘op het dorp’. Op Google maps heb ik diverse korte en snelle routes richting de stad berekend. Met een elektrische fiets is de binnenstad dertig minuten, voor mij, tot dusver een belangrijk gegeven. Waar ik niet aan moet wennen zijn de aardige en leuke buren in ‘mijn straatje’. Godzijdank diverser dan in mijn dromen. Allemaal weggetrokken uit de stad om uiteenlopende redenen.  Zoals goed naoberschap betaamd, doe ik een rondje buren. Wat leuk om zo kennis te maken. Überhaupt hangt het hele dorp aan elkaar van een praatje. Bij de bakker, de slager en de dierenwink...

De laatste week in mijn huis, donderdag is het zover, dan gaan Sam en ik over naar het nieuwe huis. Dozen staan gestapeld te wachten op de verhuizers. De boekenkast die achterblijft, ziet er wat verloren uit, zonder alle kleurige kaften en tierelantijntjes. De vensterbank is leeg en het valt me nu pas op hoe ruim de badkamer is zonder smeerseltjes, flesjes en zeepjes. De aanblik hiervan helpt bij het ‘onthuizen’, hoewel ik het al weken voor elkaar krijg om de hete brij van afscheid heen te draaien. Sam is ondertussen al dagen alert. Hij springt bovenop een verhuisdoos of wijkt niet van de mat bij de voordeur. Zodra de deur opengaat, rent hij naar de auto, wacht op het geluidje van automatische ontgrendeling, springt met een soepele sprong in de achterbak, waar het wachten wordt voortgezet. Hij verliest me geen moment uit het oog en slaapt daardoor weinig. De afgelopen twee weken heb ik mijn dagen flink volgepland, zodat ik niet hoef stil te staan. Stilstaan betekent het toestaan van he...

Sam en ik gaan verhuizen, maar voor nu zijn we een weekje op Schiermonnikoog. Na de verkoop van mijn huis en de aankomende verhuizing ben ik toe aan een break. Terwijl ik mijn huis in ontplofte chaos achterlaat, inmiddels in bezit ben van de sleutel van het nieuwe huis en daar nog 100 dingen voor moet regelen, pak ik een kleine tas voor een week zoetzilte duin- en zeelucht. Sam kijkt er naar uit. Die snapt geen fluit van alle dozen. Hij was volledig van het padje tijdens de kennismaking in het nieuwe huis en rolt met zijn ogen bij het zien van de reistas. Je ziet hem denken, ‘wat nu weer’. In de vertrekhal van Lauwersoog is het een drukte van belang. Mensen en honden krioelen door en langs elkaar heen. Voor eenieder geldt het trotseren van de digitale toegangspoortjes en het stouwen van koffers en tassen in de overvolle bagagekarren, waarna het eerste geniet moment op de boot moet starten. De overtocht is antropologisch gezien altijd een feest. Zo is er het verliefde stel, op weg naar ...

Sam heeft roos. Zijn normaal zo prachtig glanzende zwarte vacht lijkt meer op een uitdagende piste in de Zwitserse Alpen.  Ik ben zelf niet het type hondeneigenaar die tweemaal per maand met haar hond naar de schoonheidssalon gaat voor een wasbeurt. Een hond is een hond, en dus is zwemmen een uitstekend alternatief. Sam is een Spaanse hond en geniet als een soezende kat op de vensterbank van zonnig weer. Zodra zonnestralen door het glas van de tuindeuren de keuken verwarmen, is Sam aan het genieten. Bij aangenaam zomers weer ligt hij op zijn rug, met vier poten in de lucht, in de tuin. Pas bij temperaturen van dertig graden of hoger zoekt hij naar een plekje in de schaduw, waarna hij zelf zorgt voor de afwisseling tussen warmte en verkoeling. De liefde voor de zon, resulteert in afkeer jegens regen. Meneer trekt liever zijn keutel in, als dit resulteert in een droge wandeling. Vaak genoeg maakt hij bij de voordeur rechtsomkeert als het regent. Hij maakt zich klein en probeert met e...