#hondenleven

Sam en ik zoeven over de autobahn. Het geeft me de gelegenheid om de afgelopen dagen van mijn solotrip eens te overdenken. Ik ben onderweg naar het zuidelijkste puntje van Duitsland. De snelweg is van twee naar drie en inmiddels vijf banen gegaan. Her en der word ik voorbijgezoefd door een hitsige Audi en een glanzende Mercedes. Mijn vriendinnen vinden het stoer dat ik op solotrip ben. Mijn moeder vindt het vooral spannend. Een ander vraagt zich na vier dagen af of ik het nog wel leuk heb. Het soloreizen wordt hiermee onbedoeld verbijzonderd. Ik laat mijn gedachten er eens over gaan. Waarom ben je eigenlijk stoer als je alleen op reis gaat? Is het niet stoer als je met je partner en kinderen op vakantie gaat? Je moet het allemaal maar managen op een enorme ANWB-camping in Spanje, waar de kinderen van plezier hun amandelen uit hun keel schreeuwen. Zo’n camping waar het animatieteam voor de honderdste keer vraagt of je aan de bingo meedoet en anders aan het aquajoggen.  Eigenlijk vin...

Sam en ik zijn op een roadtrip. Hij is een fijne reisgezel; autorijden vindt hij niet erg. Op het tanken na, waar hij een enorme niesbui van krijgt, hoor je hem niet. Behalve als ik Le vent nous portera van Sophie Hunger draai, dan zingt hij de hele boel bij elkaar. De Raststätte is Sam zijn voorstelling van een hondenhemel. Ik leg hem uit dat er ongetwijfeld meer is tussen hemel en aarde, maar dat dit beslist geen Raststätte betreft. Sam maakt het geen fluit uit; hij heeft een nieuw verworven hobby. Tussen de enorme rotzooi verlekkert hij zich aan allerlei juweeltjes van niet nader te definiëren viezigheid. Sam mag ook graag met me mee naar de Sanifair. Dolle boel om de draaiende toiletbril en de automatisch doorspoelfunctie te aanschouwen. Het geeft Sam een diepliggende fronsrimpel. Door al deze avonturen heeft hij de tong zo ongeveer op de grond hangen. Maar de veerkracht heeft hij van mij, dus al snel zet hij zijn zinnen op een Duitse bratwurst in de vorm van een net iets te di...

Mijn vader en ik zijn op pad. We gaan naar het AMC, waar een goeroe zit gespecialiseerd in klapbanden. Die specialist zit ook in het UMCG, maar deze mevrouw heeft het fenomeen nog langer bestudeerd. Om kwart voor 11 glijdt de grijze bolide van mijn vader mijn straat in. We hebben om 11 uur afgesproken, maar hij neemt het zekere voor het onzekere. Het wordt een trip down memory lane, want hij werkte op deze locatie van het ziekenhuis. Bovendien gaan we na de afspraak bij de bandenspecialist naar onze oude woonplaats, waar ik een substantieel deel van mijn jonge jaren ben opgegroeid. Als we aankomen bij het AMC, blijkt alles veranderd. Het oude gebouw staat er nog, maar de kroeg van wijlen Yab Yum-baas Theo Heuft heeft moeten wijken voor een stuk parkeerplaats. Ik grinnik; het is naast een nieuwe ingang een in het oog springend detail voor mijn vader. Ik herken het ziekenhuis ook nog. Lang geleden lag mijn moeder hier een poosje. Het zijn met name de stalen hekjes en het grote winkelplei...

S am en ik zijn op het strand.  De voorspelling van de warme dagen bracht ons op het lumineuze idee naar de Noordzeekust te rijden Sam vindt autorijden leuk. Hij zit lekker in de achterbak en kijkt uit het raam. Na een uur rijden sukkelt hij in slaap en verliest hij zijn evenwicht. Van achter het stuur roep ik “lig”. Ik zie zijn twijfel, want stel je voor dat je wat mist op de weg. Een seconde of vijf doet hij zijn koppie naar beneden, maar al snel floept zijn guitige snuit weer over de achterbank. Dit gaat een paar keer zo heen en weer tot hij met een grote zucht neerstrijkt. Eenmaal aangekomen vertrekken we bepakt en bezakt naar het strand. Het lijkt wel een volksverhuizing: handdoek, bal, twee soorten zonnebrand, hondenbak, waterfles voor Sam, water voor mij, brokjes, banaan, brood, telefoon, oortjes, e-reader, check! Zodra Sam de zee ruikt en de geuren van het strand, huppelt hij met blijheid de dag tegemoet. Wat een feest! Overal is wat te vreten, te snuffelen en te onderzoeke...

De lente is begonnen! Na een winter met sneeuw, vertier en schaatsen op de stoep is het eindelijk zover. De eerste krokussen en sneeuwklokjes ontluiken in het gras. Ik ruik af en toe de geur van het land en kleine vliegjes stijgen op uit de aarde, de zon tegemoet. Sam verandert in de overgang van de winter naar de lente in een ware Malle Babbe. Hij schuimt de straten af en volgt het kattenspoor met een hoop zwierzwaaien en gesnuffel. Daar waar de sneeuw hem lol brengt, omdat de plasjes van vachtgenoten in alle geurtonen beter tot hun recht komen, brengt de lente hem een enorme waslijst aan allerhande klusjes die moeten gebeuren. Zo moet er gestart worden met het ontdoen van zijn vacht en dat is geen sinecure en mag niet worden onderschat. Een dag niet stofzuigen is de volgende dag je afvragen of de mussen in de beukenhaag hiermee niet een complete rij met eengezinsnesten kunnen bouwen. Uiteraard is het een noodzakelijke klus om tijdens een voorjaarswandeling bij de buurhonden even extr...

  In de wijk is een collectieve loopsheid neergedaald, en dat is te merken aan Sam.   Zijn ego is tijdelijk gegroeid, en daarmee ook zijn bewustzijn op ‘stoere waakhond’. U moet zich hier niet al te veel bij voorstellen, mijn hond is nul waaks, behalve in tijden van aantrekkelijke luchtjes. Ik had verwacht dat dit hormonaal gedreven gedrag minder zou worden met het stijgen van de jaren. Niets is minder waar, meneer is ruim negen en nog vol passie. Het komt erop neer dat hij weken verkeert in een toestand van rusteloosheid. Hij piept, kreunt, zeurt en is tegendraads. Wanneer we dan eindelijk naar buiten gaan, verandert zijn recalcitrante houding binnenshuis in de categorie ‘kampioen plassen’ buitenshuis.   Twintig keer plassen wordt vijftig keer plassen. Vanaf de twintigste keer is het nauwelijks nog een druppel. Om zijn odeur te verspreiden zet hij beide voorpoten stevig op de grond en maakt van zijn staart een kaarsrechte pijl. Met zijn achterpoten trapt hij recht naar a...

  Al een aantal jaren schrijf ik een column genaamd #hondenleven over mijn hond Sam. Sinds mei 2025 ook voor de wijkkrant en dit is de eerste column… In 2023 viel de beslissing. Na jaren met veel plezier in de Zeeheldenbuurt gewoond te hebben en een poosje in Eelde, werd het toch de stad. Mijn wensenlijst: groen om de hoek, de stad binnen handbereik en op fietsafstand van het werk. Sam had vooral overpeinzingen. Heb ik mijn eigen territorium dat ik elke ochtend kan afbakenen? Is het een hond- en katrijke wijk? Kan ik ergens graven naar muizen en mollen? Is het huis zo ingedeeld dat ik zowel de voor- als de achterkant kan bewaken? Ligt de tuin op het zuiden? En tot slot, niet onbelangrijk: zijn er bomen en struiken die ik minutieus kan besnuffelen? We streken neer in de groenste wijk van Groningen. Nooit had Sam kunnen bevroeden dat hij zou opgroeien tot een vrolijk en eigenzinnig toonbeeld van Hollands welvaren. Zijn mandje stond in de buurt van Alicante. Vier maanden mocht hij ver...

Soms schrijf ik een column over Sam #hondenleven, mijn Spaanse chien de rue. Nu ben ik met mijn zesenzeventig jarige vader op pad. Mijn vader en ik zijn een week naar de Algarve. Al jaar en dag komt hij hier, steeds op dezelfde plek. Laten we zeggen, een golfers paradise. Een prachtige glooiende oase, met 27 holes en krijtwitte vakantiehuisjes. Bij aankomst staan bij de receptie de golfkarretjes in rijen van drie keurig aan de lader en pimpelt golfend Europa de laatste restjes port, in het clubhuis achter de receptie.  De gemiddelde leeftijd is hier vele malen lager dan verwacht. Dit verbaasde mij ook, echter Generatie Z slaat het leed van de wereld in een begrijpelijke ‘hole in one’, naast de Boomer die rustig zijn balletje put. Met je vader op pad heeft iets bijzonders. Je hebt wat te geven en te nemen. Dit geldt voor beiden. Terwijl mijn vader na aankomst  zijn koffer en knapzak uitpakt, komt de meegesmokkelde waar op tafel. Koffiefilters. Precies genoeg voor zeven dagen. O...

Ooit dreef ik met luchtbed en al zo mijn koepeltentje uit, Llyn Tegid in. Ik heb de Welsh Mountain Schapen, nog nooit zo vrolijk horen blaten. Ik heb me toen voorgenomen nooit meer in een tent te slapen. Toch zijn Sam en ik gaan kamperen.  Hoewel is het  kamperen? Ik zit in een tent dat architectonisch lijkt op het operagebouw van Sydney, inclusief veranda met een view. Er zit een douche, toilet en airco in en het bed slaapt bijna net zo lekker als thuis. Sam heeft het reuze naar zijn zin op de kleinschalige camping. Hij heeft een ruim omheind terrein waar hij kan rondneuzen, het loopt zelfs een stuk het bos in, waar konijnen en herten zich schuil houden. Sam maakt al snel vrienden met Campinghond. Bij wijze van kennismaking wordt over en weer in het Duits en in het Nederlands met Spaans accent geblaft. Daarna pissen ze alles om de beurt onder. Vanaf dat moment komt Campinghond elke ochtend en avond bij de tent voor het pisspelletje. Bij wijze van uitnodiging zet hij zijn eers...

Na al die jaren wandelen en eindeloos graven is het Sam eindelijk gelukt, hij heeft een muis gevangen. Op één van onze wandelingen steekt ineens zijn triomfantelijke snoet boven het gras uit met in zijn bek een lichtgrijze moedermuis, althans dat maak ik er van. Hoewel ik Sam moet nageven dat hij zijn prooi teder in zijn bek houdt, roep ik verschrikt dat hij moet loslaten. Hij loopt naar me toe om zijn trofee te tonen en legt de muis voorzichtig in het gras.  Het graven van kuilen hoort bij Sam vanaf het  moment dat hij uit de brandende Spaanse zon gered werd. Toen ik hem ophaalde bij een gastgezin in een dorp voorbij de Afsluitdijk heeft hij op de terugweg, tijdens een tussenstop, een start gemaakt met het afgraven van de Vismigratierivier. Rijkswaterstaat en het Waddenfonds zijn hem tot op de dag van vandaag dankbaar voor zijn inzet.  Zelf denk ik dat hij belast is met intergenerationele Duitse Herder roots. Het graven van kuilen in Nederlandse badplaatsen was vroeger v...