De lente is begonnen! Na een winter met sneeuw, vertier en schaatsen op de stoep is het eindelijk zover. De eerste krokussen en sneeuwklokjes ontluiken in het gras. Ik ruik af en toe de geur van het land en kleine vliegjes stijgen op uit de aarde, de zon tegemoet. Sam verandert in de overgang van de winter naar de lente in een ware Malle Babbe. Hij schuimt de straten af en volgt het kattenspoor met een hoop zwierzwaaien en gesnuffel. Daar waar de sneeuw hem lol brengt, omdat de plasjes van vachtgenoten in alle geurtonen beter tot hun recht komen, brengt de lente hem een enorme waslijst aan allerhande klusjes die moeten gebeuren. Zo moet er gestart worden met het ontdoen van zijn vacht en dat is geen sinecure en mag niet worden onderschat. Een dag niet stofzuigen is de volgende dag je afvragen of de mussen in de beukenhaag hiermee niet een complete rij met eengezinsnesten kunnen bouwen. Uiteraard is het een noodzakelijke klus om tijdens een voorjaarswandeling bij de buurhonden even extr...
In de wijk is een collectieve loopsheid neergedaald, en dat is te merken aan Sam. Zijn ego is tijdelijk gegroeid, en daarmee ook zijn bewustzijn op ‘stoere waakhond’. U moet zich hier niet al te veel bij voorstellen, mijn hond is nul waaks, behalve in tijden van aantrekkelijke luchtjes. Ik had verwacht dat dit hormonaal gedreven gedrag minder zou worden met het stijgen van de jaren. Niets is minder waar, meneer is ruim negen en nog vol passie. Het komt erop neer dat hij weken verkeert in een toestand van rusteloosheid. Hij piept, kreunt, zeurt en is tegendraads. Wanneer we dan eindelijk naar buiten gaan, verandert zijn recalcitrante houding binnenshuis in de categorie ‘kampioen plassen’ buitenshuis. Twintig keer plassen wordt vijftig keer plassen. Vanaf de twintigste keer is het nauwelijks nog een druppel. Om zijn odeur te verspreiden zet hij beide voorpoten stevig op de grond en maakt van zijn staart een kaarsrechte pijl. Met zijn achterpoten trapt hij recht naar a...