De lente is begonnen! Na een winter met sneeuw, vertier en schaatsen op de stoep is het eindelijk zover. De eerste krokussen en sneeuwklokjes ontluiken in het gras. Ik ruik af en toe de geur van het land en kleine vliegjes stijgen op uit de aarde, de zon tegemoet.
Sam verandert in de overgang van de winter naar de lente in een ware Malle Babbe. Hij schuimt de straten af en volgt het kattenspoor met een hoop zwierzwaaien en gesnuffel. Daar waar de sneeuw hem lol brengt, omdat de plasjes van vachtgenoten in alle geurtonen beter tot hun recht komen, brengt de lente hem een enorme waslijst aan allerhande klusjes die moeten gebeuren.
Zo moet er gestart worden met het ontdoen van zijn vacht en dat is geen sinecure en mag niet worden onderschat. Een dag niet stofzuigen is de volgende dag je afvragen of de mussen in de beukenhaag hiermee niet een complete rij met eengezinsnesten kunnen bouwen.
Uiteraard is het een noodzakelijke klus om tijdens een voorjaarswandeling bij de buurhonden even extra te checken of zij een beetje door de winter zijn gekomen. Er wordt gretig gesnuffeld onder de staart en de laatste roddels worden op speelse wijze uitgewisseld. Ik stel me zo voor dat het met name gaat over of er nog nieuwe katten in de wijk zijn bijgekomen, dan wel wolven zijn gespot in de Onlanden.
Bovenal ziet Sam het als zijn taak om alle regels en grenzen weer eens op te rekken. “Zit” is ineens “ik loop lekker door” en “nee” is “ik doe het lekker toch”. En daar waar mijn hond in principe nooit op de bank mag, behalve bij volledige paniek tijdens de jaarwisseling, verraadt de warme plek op de bank hem als ik naar boven ben geweest.
Topprioriteit is het memoriseren welke kat bij welke oprit hoort en wie wegrent en wie niet. Vooral dat laatste is belangrijk voor Sam. Immers, er zijn genoeg katten die zich de kaas niet van het brood laten eten. Juist die katten bezorgen een deuk in het voorjaarsvrolijke ego van Sam. Een dappere kat zie je denken: “Wat een sukkel”, met bijbehorende blik in de amandelvormige ogen. Eenmaal in het geheugen gegrift, weet Sam exact bij welke oprit hij net moet doen alsof hij de kat niet ziet zitten, maar vrij gefrustreerd even verderop wel een geurmarkering achterlaat.
Het meest grappige aan het begin van het voorjaar is toch wel de gelijkenis tussen mens en dier. Wij zwieren en zwaaien dan wel niet met onze staart, maar we zijn net zo vrolijk, ondeugend en energiek! Ons lijstje begint met een voorjaarsschoonmaak en de elektrische heggenschaar die uit de krochten van de schuur wordt gevist. Niets houdt ons tegen om met volle teugen te genieten van alles wat groeit en bloeit. Vrolijk voorjaar!
#hondenleven
