Donderdag haal ik Sam op bij de HP (hondenpsycholoog) van de familie, waar hij een paar dagen heerlijk heeft gelogeerd. De HP praat mij bij over Sam zijn gemoedstoestand in relatie tot het afbouwen van de medicijnen. ‘Hij heeft weer interesse in muizen en katten, ook heeft hij als een hert door de wei gesprongen. Wel heeft hij veel honger door de Prednison.’ Onderwijl het verhaal van de HP laat Sam een aantal winden waar een stinkdier nog een puntje aan kan zuigen. ‘Oja’, snuift de HP, ‘helaas heeft hij ook twee kattendrollen gescoord.’
Na de terugkoppeling zet ik Sam in de auto. In een soort groene wolk van winderigheid, rijd ik over de snelweg terug naar huis. Ramen gaan open en weer dicht en Sam ruft een vrolijk deuntje tot aan de voordeur. Het zijn de winden die mijn ongerustheid aanwakkeren en toch is bij de laatste avondwandeling alles in orde.De volgende ochtend stap ik fris en fruitig mijn woonkeuken binnen en ja hoor een grote hoop ellende op de vloer.
De beslissing is snel genomen. Sam krijgt een muilkorf, om hem tegen zichzelf te beschermen tijdens het loslopen.
Samen met Sam rijd ik naar de dierenwinkel. Als ik de winkel binnenloop, besef ik dat dit tergend voor hem moet zijn. We lopen in een walhalla van snacks. Zijn neus gaat in de lucht en voor ik het weet hangt hij met zijn snoet in een mand met varkensoor.
Van tevoren had ik gebeld naar de winkel met de vraag of ze überhaupt muilkorven verkopen. Dus het moment dat de verkoper mij in de smiezen krijgt, kijkt hij angstvallig naar Sam. Vrolijk vraag ik, ‘heeft u voor deze woeste tijger een kinky korfje?’ De ogen van de verkoper rollen nog net niet uit zijn kassen. Hij herstelt zich en voorziet mij van goed advies over de wereld van kinky korfjes, ineens een gevleugelde term, aangezien hij elke zin ermee afsluit.
Thuis gekomen probeer ik de muilkorf om te doen. Sam is woest. Boos en verontwaardigd kijkt hij mij aan. Mijn hart breekt. Samen stappen we de voordeur uit en voor het eerst voel ik ‘muilkorfschaamte’, alsof ik met een woeste onaangepaste hond de straat opga. De eerste angstvallige voorbijganger passeert. Even verderop mag Sam los. Het duurt 10 seconden en hij heeft het korfje van zijn neus weten te ontfutselen. Schalks en kinky kijkt hij me aan. Dressuurpaard waardig loopt hij van me weg, met een dikke wind als toegift.
#hondenleven
