Ooit dreef ik met luchtbed en al zo mijn koepeltentje uit, Llyn Tegid in. Ik heb de Welsh Mountain Schapen, nog nooit zo vrolijk horen blaten. Ik heb me toen voorgenomen nooit meer in een tent te slapen. Toch zijn Sam en ik gaan kamperen.
Hoewel is het kamperen? Ik zit in een tent dat architectonisch lijkt op het operagebouw van Sydney, inclusief veranda met een view. Er zit een douche, toilet en airco in en het bed slaapt bijna net zo lekker als thuis.Sam heeft het reuze naar zijn zin op de kleinschalige camping. Hij heeft een ruim omheind terrein waar hij kan rondneuzen, het loopt zelfs een stuk het bos in, waar konijnen en herten zich schuil houden.
Sam maakt al snel vrienden met Campinghond. Bij wijze van kennismaking wordt over en weer in het Duits en in het Nederlands met Spaans accent geblaft. Daarna pissen ze alles om de beurt onder. Vanaf dat moment komt Campinghond elke ochtend en avond bij de tent voor het pisspelletje. Bij wijze van uitnodiging zet hij zijn eerste markering, waarna Sam volgt. Het hele terrein wordt minutieus afgewerkt. Na een paar dagen hebben ze een nieuw spel bedacht wie het beste de omheining kan bewaken. De afspraak is: solo waar het kan gezamenlijk als je denkt dat het moet. Met solo bewaking verdien je punten, gezamenlijk leidt tot aftrek van punten. Sam neemt het spel nogal serieus en doet zowel de ochtend- als de avondshift solo.
Als ik een soepje sta op te warmen op de keramische kookplaat, hoor ik ineens een hoop geblaf. Campinghond en Sam rennen met volle focus buiten het terrein de horizon tegemoet, het ondefinieerbare object in de verte is hen te snel af. Onverrichter zaken, keren ze terug. Inmiddels heb ik door dat het bewakingsspel vooral heeft geleid tot het graven van een XL kuil onder het hek door. Campinghond, formaat ‘gezellig mollig’ en Sam, formaat ‘schrielkip’ hebben zo hun ultieme ontsnappingspoging voorbereid om op stap te gaan. Beide hebben speelse lichtjes in hun ogen als ze terugkeren van het avontuur. Campinghond denkt dat hij bij Sam inmiddels wel een potje kan breken en waagt een paar brokjes uit zijn bak te pakken. Tot zover deze vakantievriend.
Als de avond valt en Sam zijn bewakingsshift erop zit, ligt hij prinsheerlijk in zijn eigen mand op de veranda. We suffen na van een lange wandeling in de dichte bossen. Hij was volledig in zijn nopjes, zoveel nieuwe geurtjes en geluiden van laagvliegende roofvogels. Bij het horen van een zacht, doch waarschuwend geknor had ik even de angst dat Sam een everzwijn had wakker gemaakt. Dat hebben we maar niet afgewacht en met een kleine versnelling van mijn wandelpas zijn we door gehobbeld.
Inmiddels is de zon onder, de eigenaresse brengt een kommetje bramen. Ik heb een kop thee gezet, we zuchten genoeglijk…lekker vakantie.
#hondenleven
