Sam is verliefd. Sinds we verhuisd zijn heeft hij een oogje op de mooie hond van de buren. Ik snap Sam zijn smaak wel. De buurhond heeft prachtige krullen, met een gouden glans en een uitdagende zwiepstaart. Van karakter is ze speels, uitdagend, eigenzinnig en ze heeft een volstrekt eigen wil. Vooral het speelse en eigenzinnige lijkt goed te matchen.
Sam heeft zo zijn eigen manier van communiceren met haar. Hoort hij de buurhond blaffen, dan piept hij zachtjes mee. Als we gewandeld hebben snuffelt hij uitgebreid de oprit van de buren af, in de hoop een smakelijk geurtje op te vangen. Als ze met haar elegante zwiepstaart voorbij loopt, zingt hij haar een serenade toe, die ze met overgave beantwoordt.
De buren denken daarom dat het wederzijds is. De krullenbol probeert altijd via de heg in onze tuin te komen en heel soms als Sam de oprit afsnuffelt, zie ik haar blije koppie boven het aanrecht in de keuken uitkomen.
Het meest interessante is als we tijdens een wandeling elkaar tegenkomen. Krullenbol begroet Sam met groot enthousiasme, hij speelt ‘hard to get’. Als ze al haar charmes in de strijd heeft gegooid en Sam eindelijk toegeeft, draait ze hem de rug toe en rent van hem weg. Het dartelende schouwspel, is een lust voor het oog.
De buurvrouw heeft zo haar filosofieën over aantrekkingskracht, geur, de speelse inborst en Lady & de Vagebond. Zij rashond met stamboom, hij Spaanse zwerfhond. Ik mompel dat ze het vooral erg naar hun zin hebben, overduidelijk genieten van het moment en Sam geen spaghetti lust. De buurvrouw vindt het enig en roept iets over een Italiaanse avond samen met de andere buren.
Met beide honden aan de riem lopen we richting huis. Sam piept binnensmonds en de krullenbol doet daar niet voor onder. Het vooruitzicht van de sleur van alledag staat beide tegen, terwijl er zo heerlijk gespeeld en ontdekt kan worden.
#hondenleven
