Na al die jaren wandelen en eindeloos graven is het Sam eindelijk gelukt, hij heeft een muis gevangen. Op één van onze wandelingen steekt ineens zijn triomfantelijke snoet boven het gras uit met in zijn bek een lichtgrijze moedermuis, althans dat maak ik er van.
Hoewel ik Sam moet nageven dat hij zijn prooi teder in zijn bek houdt, roep ik verschrikt dat hij moet loslaten. Hij loopt naar me toe om zijn trofee te tonen en legt de muis voorzichtig in het gras.
Het graven van kuilen hoort bij Sam vanaf het moment dat hij uit de brandende Spaanse zon gered werd. Toen ik hem ophaalde bij een gastgezin in een dorp voorbij de Afsluitdijk heeft hij op de terugweg, tijdens een tussenstop, een start gemaakt met het afgraven van de Vismigratierivier. Rijkswaterstaat en het Waddenfonds zijn hem tot op de dag van vandaag dankbaar voor zijn inzet.
Zelf denk ik dat hij belast is met intergenerationele Duitse Herder roots. Het graven van kuilen in Nederlandse badplaatsen was vroeger voorbehouden aan onze Duitse toeristen. Toen dit fenomeen vanaf de jaren vijftig afzakte naar de Spaanse costa’s, stel ik mij zo voor dat een glanzende volbloed Duitse Herder en een Spaanse Podenco een bloedlijn startte. Hun baasjes lagen genoegelijk met een glas Sangria in een met hondenpoten gegraven strandkuil. Vele soorten en maten zijn in de generaties die volgden, toegevoegd. Met als resultaat de klapviool die in het Groningse land een muis vangt.
De muis ligt op het gras. Ze leeft nog. Er druppelt een beetje bloed uit haar neus. Al snel zie ik dat de muis ook op andere plekjes beschadigd is. Sam had ‘mazzel’ met een gewonde muis. Ik spreek hem streng toe dat het niet iets is om trots op te zijn. “Wat komt er nu terecht van alle muizenpuppies van deze moedermuis?” Beduusd kijkt hij me aan. Zo had hij het niet bedoeld.
Inmiddels heeft de muis zijn laatste adem uitgeblazen. Met een stokje en een blad pak ik de muis op en zoek ik in het gras naar een verscholen plekje. Daar leg ik de muis te ruste. Sam aanschouwt mijn ritueel, hij denkt “die is lijp”, terwijl ik de muis bedek met gras.
Tijd om verder te wandelen. Na 100 meter doet Sam nog een poging om weer richting de muis te rennen. Ik ben hem net voor: “nein, genug ist genug”, zeg ik. Dat maakt indruk, braaf loopt mijn bastaard mee naar huis.
#hondenleven
