Met regelmaat wordt door zoon een zielig dier het huis binnen gesmokkeld. Een bij met een halve vleugel, een slak met spijsverteringsproblemen of een lieveheersbeestje die een poot mist. Respectievelijk vind ik ze terug in suikerwater, een krop ijsbergsla en tussen het toiletpapier (want lekker zacht voor het pootje).
Onze nieuwste gast is een baby sp!tsmuis. Het muisje heeft net wat haartjes en woont in een prinsheerlijk paleis bovenop een kruik, gemaakt van karton, keukenpapier en mos. De carnivoor krijgt vliegen uit de vensterbank, kaas, gedroogde rivierkreeftjes en melk. Zoon vindt het heel zielig als we niet voor hem zorgen, want de muis is ook al zijn mama, broertjes en zusjes kwijt.
De sp!tsmuis is via de voordeur naar binnengesmokkeld. Mijn lief zei geen nee toen de smokkelwaar gepresenteerd geïntroduceerd werd. Het resultaat is dat ik nu met een muis in mijn maag gesplitst zit, die ik om de zoveel uur voer met een voedingspen, anders vind ik het ook zielig. Vanaf werk communiceer ik met het thuisfront om het voeden te stimuleren, want beide heren hebben de neiging hun snor te drukken.
24 uur is Hubert nu bij ons. Ja, ja hij heeft ook al een naam. Ik kreeg net een apje dat Hubert niet wil eten, ondanks het twee sterren menu. Ik hoop dat het grappige beestje het redt.
#muizenleven
