#hondenleven

S am en ik zijn op het strand.  De voorspelling van de warme dagen bracht ons op het lumineuze idee naar de Noordzeekust te rijden Sam vindt autorijden leuk. Hij zit lekker in de achterbak en kijkt uit het raam. Na een uur rijden sukkelt hij in slaap en verliest hij zijn evenwicht. Van achter het stuur roep ik “lig”. Ik zie zijn twijfel, want stel je voor dat je wat mist op de weg. Een seconde of vijf doet hij zijn koppie naar beneden, maar al snel floept zijn guitige snuit weer over de achterbank. Dit gaat een paar keer zo heen en weer tot hij met een grote zucht neerstrijkt. Eenmaal aangekomen vertrekken we bepakt en bezakt naar het strand. Het lijkt wel een volksverhuizing: handdoek, bal, twee soorten zonnebrand, hondenbak, waterfles voor Sam, water voor mij, brokjes, banaan, brood, telefoon, oortjes, e-reader, check! Zodra Sam de zee ruikt en de geuren van het strand, huppelt hij met blijheid de dag tegemoet. Wat een feest! Overal is wat te vreten, te snuffelen en te onderzoeke...

De lente is begonnen! Na een winter met sneeuw, vertier en schaatsen op de stoep is het eindelijk zover. De eerste krokussen en sneeuwklokjes ontluiken in het gras. Ik ruik af en toe de geur van het land en kleine vliegjes stijgen op uit de aarde, de zon tegemoet. Sam verandert in de overgang van de winter naar de lente in een ware Malle Babbe. Hij schuimt de straten af en volgt het kattenspoor met een hoop zwierzwaaien en gesnuffel. Daar waar de sneeuw hem lol brengt, omdat de plasjes van vachtgenoten in alle geurtonen beter tot hun recht komen, brengt de lente hem een enorme waslijst aan allerhande klusjes die moeten gebeuren. Zo moet er gestart worden met het ontdoen van zijn vacht en dat is geen sinecure en mag niet worden onderschat. Een dag niet stofzuigen is de volgende dag je afvragen of de mussen in de beukenhaag hiermee niet een complete rij met eengezinsnesten kunnen bouwen. Uiteraard is het een noodzakelijke klus om tijdens een voorjaarswandeling bij de buurhonden even extr...

  In de wijk is een collectieve loopsheid neergedaald, en dat is te merken aan Sam.   Zijn ego is tijdelijk gegroeid, en daarmee ook zijn bewustzijn op ‘stoere waakhond’. U moet zich hier niet al te veel bij voorstellen, mijn hond is nul waaks, behalve in tijden van aantrekkelijke luchtjes. Ik had verwacht dat dit hormonaal gedreven gedrag minder zou worden met het stijgen van de jaren. Niets is minder waar, meneer is ruim negen en nog vol passie. Het komt erop neer dat hij weken verkeert in een toestand van rusteloosheid. Hij piept, kreunt, zeurt en is tegendraads. Wanneer we dan eindelijk naar buiten gaan, verandert zijn recalcitrante houding binnenshuis in de categorie ‘kampioen plassen’ buitenshuis.   Twintig keer plassen wordt vijftig keer plassen. Vanaf de twintigste keer is het nauwelijks nog een druppel. Om zijn odeur te verspreiden zet hij beide voorpoten stevig op de grond en maakt van zijn staart een kaarsrechte pijl. Met zijn achterpoten trapt hij recht naar a...

  Al een aantal jaren schrijf ik een column genaamd #hondenleven over mijn hond Sam. Sinds mei 2025 ook voor de wijkkrant en dit is de eerste column… In 2023 viel de beslissing. Na jaren met veel plezier in de Zeeheldenbuurt gewoond te hebben en een poosje in Eelde, werd het toch de stad. Mijn wensenlijst: groen om de hoek, de stad binnen handbereik en op fietsafstand van het werk. Sam had vooral overpeinzingen. Heb ik mijn eigen territorium dat ik elke ochtend kan afbakenen? Is het een hond- en katrijke wijk? Kan ik ergens graven naar muizen en mollen? Is het huis zo ingedeeld dat ik zowel de voor- als de achterkant kan bewaken? Ligt de tuin op het zuiden? En tot slot, niet onbelangrijk: zijn er bomen en struiken die ik minutieus kan besnuffelen? We streken neer in de groenste wijk van Groningen. Nooit had Sam kunnen bevroeden dat hij zou opgroeien tot een vrolijk en eigenzinnig toonbeeld van Hollands welvaren. Zijn mandje stond in de buurt van Alicante. Vier maanden mocht hij ver...

Soms schrijf ik een column over Sam #hondenleven, mijn Spaanse chien de rue. Nu ben ik met mijn zesenzeventig jarige vader op pad. Mijn vader en ik zijn een week naar de Algarve. Al jaar en dag komt hij hier, steeds op dezelfde plek. Laten we zeggen, een golfers paradise. Een prachtige glooiende oase, met 27 holes en krijtwitte vakantiehuisjes. Bij aankomst staan bij de receptie de golfkarretjes in rijen van drie keurig aan de lader en pimpelt golfend Europa de laatste restjes port, in het clubhuis achter de receptie.  De gemiddelde leeftijd is hier vele malen lager dan verwacht. Dit verbaasde mij ook, echter Generatie Z slaat het leed van de wereld in een begrijpelijke ‘hole in one’, naast de Boomer die rustig zijn balletje put. Met je vader op pad heeft iets bijzonders. Je hebt wat te geven en te nemen. Dit geldt voor beiden. Terwijl mijn vader na aankomst  zijn koffer en knapzak uitpakt, komt de meegesmokkelde waar op tafel. Koffiefilters. Precies genoeg voor zeven dagen. O...