#hondenleven

Sam en ik zoeven over de autobahn. Het geeft me de gelegenheid om de afgelopen dagen van mijn solotrip eens te overdenken. Ik ben onderweg naar het zuidelijkste puntje van Duitsland. De snelweg is van twee naar drie en inmiddels vijf banen gegaan. Her en der word ik voorbijgezoefd door een hitsige Audi en een glanzende Mercedes. Mijn vriendinnen vinden het stoer dat ik op solotrip ben. Mijn moeder vindt het vooral spannend. Een ander vraagt zich na vier dagen af of ik het nog wel leuk heb. Het soloreizen wordt hiermee onbedoeld verbijzonderd. Ik laat mijn gedachten er eens over gaan. Waarom ben je eigenlijk stoer als je alleen op reis gaat? Is het niet stoer als je met je partner en kinderen op vakantie gaat? Je moet het allemaal maar managen op een enorme ANWB-camping in Spanje, waar de kinderen van plezier hun amandelen uit hun keel schreeuwen. Zo’n camping waar het animatieteam voor de honderdste keer vraagt of je aan de bingo meedoet en anders aan het aquajoggen.  Eigenlijk vin...

Sam en ik zijn op een roadtrip. Hij is een fijne reisgezel; autorijden vindt hij niet erg. Op het tanken na, waar hij een enorme niesbui van krijgt, hoor je hem niet. Behalve als ik Le vent nous portera van Sophie Hunger draai, dan zingt hij de hele boel bij elkaar. De Raststätte is Sam zijn voorstelling van een hondenhemel. Ik leg hem uit dat er ongetwijfeld meer is tussen hemel en aarde, maar dat dit beslist geen Raststätte betreft. Sam maakt het geen fluit uit; hij heeft een nieuw verworven hobby. Tussen de enorme rotzooi verlekkert hij zich aan allerlei juweeltjes van niet nader te definiëren viezigheid. Sam mag ook graag met me mee naar de Sanifair. Dolle boel om de draaiende toiletbril en de automatisch doorspoelfunctie te aanschouwen. Het geeft Sam een diepliggende fronsrimpel. Door al deze avonturen heeft hij de tong zo ongeveer op de grond hangen. Maar de veerkracht heeft hij van mij, dus al snel zet hij zijn zinnen op een Duitse bratwurst in de vorm van een net iets te di...

Mijn vader en ik zijn op pad. We gaan naar het AMC, waar een goeroe zit gespecialiseerd in klapbanden. Die specialist zit ook in het UMCG, maar deze mevrouw heeft het fenomeen nog langer bestudeerd. Om kwart voor 11 glijdt de grijze bolide van mijn vader mijn straat in. We hebben om 11 uur afgesproken, maar hij neemt het zekere voor het onzekere. Het wordt een trip down memory lane, want hij werkte op deze locatie van het ziekenhuis. Bovendien gaan we na de afspraak bij de bandenspecialist naar onze oude woonplaats, waar ik een substantieel deel van mijn jonge jaren ben opgegroeid. Als we aankomen bij het AMC, blijkt alles veranderd. Het oude gebouw staat er nog, maar de kroeg van wijlen Yab Yum-baas Theo Heuft heeft moeten wijken voor een stuk parkeerplaats. Ik grinnik; het is naast een nieuwe ingang een in het oog springend detail voor mijn vader. Ik herken het ziekenhuis ook nog. Lang geleden lag mijn moeder hier een poosje. Het zijn met name de stalen hekjes en het grote winkelplei...