Ik ben onderweg naar het zuidelijkste puntje van Duitsland. De snelweg is van twee naar drie en inmiddels vijf banen gegaan. Her en der word ik voorbijgezoefd door een hitsige Audi en een glanzende Mercedes.
Mijn vriendinnen vinden het stoer dat ik op solotrip ben. Mijn moeder vindt het vooral spannend. Een ander vraagt zich na vier dagen af of ik het nog wel leuk heb. Het soloreizen wordt hiermee onbedoeld verbijzonderd. Ik laat mijn gedachten er eens over gaan. Waarom ben je eigenlijk stoer als je alleen op reis gaat? Is het niet stoer als je met je partner en kinderen op vakantie gaat? Je moet het allemaal maar managen op een enorme ANWB-camping in Spanje, waar de kinderen van plezier hun amandelen uit hun keel schreeuwen. Zo’n camping waar het animatieteam voor de honderdste keer vraagt of je aan de bingo meedoet en anders aan het aquajoggen. Eigenlijk vind ik dat stoer.
Ik zie steeds meer soloreizigers met of zonder hond om mij heen. Vanmorgen zat ik me tijdens het ontbijt te vergapen aan de riem van een meneer die duidelijk alleen op reis was. Hij had een complete uitrusting eraan hangen; met een leren koker voor een zakmes, een heupflacon voor zeker 500 ml rum en een heuptas waar je een volle tas boodschappen in kwijt kunt. Hij had een geblokt overhemd, een rode korte broek, een gestreste blik in zijn ogen en het zweet parelde op zijn voorhoofd. Het is ook een jungle, zo’n ontbijtbuffet, maar aan zijn uitrusting lag het niet.
Wat ik wel merk, is dat inderdaad alles op mijzelf aankomt. Het zit hem in de kleinste dingen. Vanmorgen bij het uitchecken van het hotel moest ik drie keer heen en weer lopen om alles naar de auto te brengen. Met z’n tweeën doe je dat even samen: de één checkt uit, de ander versleept de spullen. En zo zijn er veel meer van die kleine dingen.
Ook ben je wat kwetsbaarder. Misschien is het daarom dat de één het spannend vindt en de ander stoer. Als je auto kapot gaat langs de snelweg, dan sta je daar. Je kunt dan niet zoveel en er is niemand met wie je dit kan delen. Of zou de ANWB in het keuzemenu aanbieden: toets 1 voor een ellenlang ervaringsverhaal?
Natuurlijk valt het allemaal wel te organiseren, maar met z’n tweeën is het vanzelfsprekend dat je voor elkaar zorgt. Misschien is dat wel wat soloreizen stoer maakt. Je maakt de hele dag door zelf beslissingen.
Ik heb bijvoorbeeld besloten langer te blijven dan ik me had voorgenomen. Een aanlokkelijk vooruitzicht, want ik moet zeggen: dat rijden valt niet mee. Niet om de drukte, niet om de concentratie en niet om de raceauto’s. Ik krijg gewoon ontzettend last van mijn rug en schouders als ik lang rijd. Ik zeur er even stevig over tegen Sam, maar die denkt: “mij niet bellen”, ik lig hier prinsheerlijk in de achterbak.
Daar staat tegenover dat alles wat ik zie ruik, proef, voel, en ervaar voeding is voor mijn ziel en dat geeft een rijk gevoel. Bovendien kan ik exact doen waar ik zin in hebt en ontmoet ik allerlei mensen met bijzondere verhalen. Kortom, elk nadeel heeft zijn voordeel. Ik zeg yolo.
#hetbaasjevansam
#hondenleven
#grijzepruikjes
