Sam en ik zijn op een roadtrip. Hij is een fijne reisgezel; autorijden vindt hij niet erg. Op het tanken na, waar hij een enorme niesbui van krijgt, hoor je hem niet. Behalve als ik Le vent nous portera van Sophie Hunger draai, dan zingt hij de hele boel bij elkaar.
De Raststätte is Sam zijn voorstelling van een hondenhemel. Ik leg hem uit dat er ongetwijfeld meer is tussen hemel en aarde, maar dat dit beslist geen Raststätte betreft. Sam maakt het geen fluit uit; hij heeft een nieuw verworven hobby. Tussen de enorme rotzooi verlekkert hij zich aan allerlei juweeltjes van niet nader te definiëren viezigheid.
Sam mag ook graag met me mee naar de Sanifair. Dolle boel om de draaiende toiletbril en de automatisch doorspoelfunctie te aanschouwen. Het geeft Sam een diepliggende fronsrimpel. Door al deze avonturen heeft hij de tong zo ongeveer op de grond hangen. Maar de veerkracht heeft hij van mij, dus al snel zet hij zijn zinnen op een Duitse bratwurst in de vorm van een net iets te dikke teckel.
Als het gaat over zijn natje en droogje onderweg, wordt er goed voor hem gezorgd. Hij heeft een flesje water, hypoallergene snoepjes en een bak vol brokjes. Meneer moet er weinig van weten; liever haalt hij zijn neus door de verwaaide McDonald's frietbakjes.
Als we in ons hotel aankomen, wordt de boel grondig besnuffeld. Vrolijk rent hij door de biergarten naar de receptie, waar bij de hondenbar zijn glaasje bubbels al klaarstaat. Sam is het centrale middelpunt tijdens het inchecken. Op het eind krijgt hij ook nog zijn eigen ‘do not disturb' deurhanger. Vrolijk zegt de receptioniste tegen Sam: “Um den Chef draußen zu halten”. Vanuit mijn ooghoeken meen ik Sam gretig te zien knikken.
De volgende ochtend na het ontbijt sta ik voor een dichte deur. Verassend, hoe snel hij soms leert…
#hondenleven #dogfriendlyhotel
