Vandaag is wederom een dag van veel bellen, vergaderen en dingen regelen. Sam kijkt me verveeld aan vanaf zijn kleed, de keuken of de tuin. De fronsrimpel in zijn voorhoofd wordt steeds dieper en de blik norser.
Aan het einde van de dag, klap ik de laptop dicht. Sam kijkt op van zijn kleed en houdt mij nauwlettend in de gaten. Eindelijk spreek ik de verlossende woorden ‘ga je mee?’ Verheugd springt hij op, rent van gekkigheid vier rondjes door het huis en verliest daarbij drie keer zijn evenwicht. We gaan naar het Stadspark. Hij is door dolle heen en heeft duidelijk de lente in zijn kop. Onze eerste uitdaging, het wildrooster bij de koeien. Normaal til ik hem op en loop ik er voorzichtig overheen. Het lijkt dan wel of hij zich geneert. Dus hij bedenkt zich niet, neemt een aanloop en met een sierlijke sprong, springt hij over het rooster. Met voldoening kijkt hij achterom, met een blik van 'zie je wel ik kan het zelf!' De tweede uitdaging zijn de ganzen bij het water. Ze blazen zodra wij in de buurt komen. Ik zeg tegen Sam dat hij naast moet blijven. Maar ik zie aan de blik in zijn ogen dat dit hem niet gaat worden. Voordat ik hem aan de lijn kan doen, bedenkt hij zich niet en trekt een sprintje. Staart fier in de lucht en blik op oneindig. Zoals verwacht waggelen de ganzen al blazend, puffend en steunend richting het water. Sam kijkt wederom zeer tevreden. Dan onze laatste uitdaging en ontdekking. Ik woon in de stad Groningen en ik betaal 120 euro aan hondenbelasting. De gemeente heeft nu bedacht dat er een hondenspeeltuin komt. En zowaar loop ik vandaag langs de net uit de grond gestampte speeltuin. Terwijl mijn hond gewoon keihard rondjes aan het rennen is door de speeltuin samen met een ander hondje…vermaak ik mij op de wip, kruip ik door tunnels, spring ik over planken en duik ik door autobanden….als ik op kijk zit Sam gezellig met de andere hond bovenop de picknicktafel beschamend en een tikkeltje kakkineus naar zijn baasje te kijken….
#hondenleven
