Sam is aan de prednison. Hij is vier jaar oud. Ik ken prednison als een medicijn dat mijn oma nam, niet lang voor ze stierf. Zoveel ‘Pred’, vind ik er dus niet aan.
In tegenstelling tot de mens, die als bijwerking een opgeblazen hoofd krijgt, heeft een hond dit niet. Sam plast zich wel helemaal suf en heeft last van vraatzucht.
Onlangs waren we op pad, klein wandelingetje. Meneer voelt zich de ene dag energieker dan de andere dag. Deze keer had hij iets van zijn schalksheid terug. Terwijl we wandelen is zijn neus dicht bij de grond, alles wordt grondig besnuffeld. Er zijn loopse teefjes in de buurt en dat maakt het snuffelen extra aantrekkelijk. Echter, is het daarom niet de doen, meneer heeft honger! Werkelijk elk papiertje, katten- dan wel paardendrol is een potentiële snack, die uiteraard niet te versmaden is. Ik loop als een politieagente over straat: ‘Sam foei’, ‘Sam los’ en af en toe ren ik in een drafje naar hem toe om iets uit zijn bek te trekken. Hoe drukker ik doe, hoe schalkser Sam kijkt.
Naast de Pred volgt hij een nauwkeurig eliminatiedieet ten aanzien van zijn voeding. Daarbij zitten we in een balanszoekende speurtocht, die hopelijk leidt tot wat minder Pred en meer fun. Sam vindt het Sonja Bakkerachtig dieet maar niets. Hij zucht de laatste tijd veel, smakken doet hij ook. Ik weet inmiddels dat hij dan misselijk is. Aandoenlijk vind ik het, als hij zich weer rot voelt. Het zonnige nieuws is dat de internist goede hoop heeft op balans, daar houd ik mij aan vast. Sam droomt slechts van een bak vol met lekkernijen. #hondenleven