#hondenleven

Het elkaar achter het behang willen plakken kun je ook met je hond hebben.

Na drie weken thuis werken, kijkt Sam mij vermoeid en geïrriteerd aan als de zoveelste conference call gaande is.

Als ik een poging doe tot yoga gaat meneer pontificaal op de mat liggen en gaat zich liggen wassen op plekken waar normaal de zon niet schijnt.

Ook eten doet hij niet meer bij zijn bak, maar hij sleept alle brokjes mee de woonkamer in en legt ze op het vloerkleed. Ik zweer je, daarbij kijkt hij mij zeer uitdagend aan. Vanmorgen heb ik 4 keer de versleepte brokjes naar zijn bak gebracht waarbij hij ze nog eens vier keer weer versleept heeft...nu zit hij in de tuin en ik achter de computer en zijn we boos. 

#hondenleven

*foto, lief en onschuldig, geen terror Japie.

Populaire posts van deze blog

Afscheid #hondenleven

De laatste week in mijn huis, donderdag is het zover, dan gaan Sam en ik over naar het nieuwe huis. Dozen staan gestapeld te wachten op de verhuizers. De boekenkast die achterblijft, ziet er wat verloren uit, zonder alle kleurige kaften en tierelantijntjes. De vensterbank is leeg en het valt me nu pas op hoe ruim de badkamer is zonder smeerseltjes, flesjes en zeepjes. De aanblik hiervan helpt bij het ‘onthuizen’, hoewel ik het al weken voor elkaar krijg om de hete brij van afscheid heen te draaien. Sam is ondertussen al dagen alert. Hij springt bovenop een verhuisdoos of wijkt niet van de mat bij de voordeur. Zodra de deur opengaat, rent hij naar de auto, wacht op het geluidje van automatische ontgrendeling, springt met een soepele sprong in de achterbak, waar het wachten wordt voortgezet. Hij verliest me geen moment uit het oog en slaapt daardoor weinig. De afgelopen twee weken heb ik mijn dagen flink volgepland, zodat ik niet hoef stil te staan. Stilstaan betekent het toestaan van he...

Verder lezen »

Naoberschap #hondenleven

Sam en ik kijken elkaar aan, allebei de wallen op de knieën. Hij van het drukdoende zijn met het afbakenen van zijn territorium op de nieuwe stek. Ik, omdat ik verhuizen schromelijk onderschat heb en nu als uitgeknepen citroen door het leven ga. We moeten allebei wennen. Hij, omdat het bos 1 minuut verderop, door de wind gedragen, zijn neus streelt met smakelijke geurtjes. Ik, omdat het hier zo verrekte stil is. We wonen nu ‘op het dorp’. Op Google maps heb ik diverse korte en snelle routes richting de stad berekend. Met een elektrische fiets is de binnenstad dertig minuten, voor mij, tot dusver een belangrijk gegeven. Waar ik niet aan moet wennen zijn de aardige en leuke buren in ‘mijn straatje’. Godzijdank diverser dan in mijn dromen. Allemaal weggetrokken uit de stad om uiteenlopende redenen. Zoals goed naoberschap betaamd, doe ik een rondje buren. Wat leuk om zo kennis te maken. Überhaupt hangt het hele dorp aan elkaar van een praatje. Bij de bakker, de slager en de dierenwink...

Verder lezen »

Sam-Oerai #hondenleven

Het is vier december en ik zit nu al aan mijn taks van Christmas cookies en hot chocolate drinkende B acteurs op Netflix. Prestatie zou je denken, gezien Sinterklaas nog niet vertrokken is. Ware het niet dat er één film en twee minuten intro van een andere verschrikking voor nodig was om rap de TV uit te zetten. Sam krult zich bij het kijken van een film altijd genoeglijk op tot een rolletje. Dit lukt helemaal goed sinds het recent gekochte Japandi hondenbed. Tegenwoordig noem ik hem Sam-Oerai. Dit heeft te maken met de gekozen woontrend in ons nieuwe huis: Japandi en Wabi-Sabi, maar ook omdat hij als een ware krijger de afgelopen maanden heeft doorstaan. Het Japandi hondenbed is overigens niet iets om schamper over te doen. Laatst waren we bij de dierenarts, meneer had last van bloedneuzen. De dierenarts bromde dat zijn neus chronisch ontstoken is. Iets wat klaarblijkelijk voorkomt bij de ouder wordende hond. Ik moest hem maar wat extra vertroetelen. Aangezien dit niet met eten k...

Verder lezen »