Het is warm, heel warm. Sam heeft geen zin om overdag te wandelen en zoekt regelmatig de koelte van het huis op. Het komt mooi uit, ik heb ook geen zin. Dit heeft alles te maken met de onrustige nachten waarin Sam sinds kort met tussenpozen de boel bij elkaar blaft.
Volgens de ‘hondenpsycholoog’ (HP) in mijn familie komt dit, doordat de hormonen door zijn hondenlijf gieren, vanwege her en der een loopse chihuahua. Klinkt plausibel.
Wat de HP niet weet, is dat de complete stadse fauna in de nacht in mijn tuin chilt. Als ik in bed ga liggen hoor ik al het eerste gescharrel. Een piep hier, een grom daar en de zachte stapjes van de lenige buurtkater.
Tegenwoordig heb ik in mijn tuin lampjes op zonne-energie. Ik moet toegeven dat het gezellig licht geeft en het nodigt uit. In mijn fantasie lopen de egels tegen een uurtje of één zwalkend de polonaise. De muizen drinken op hun gemak een biertje bij het zachte schijnsel van de verlichting en de buurtpoezen hangen op mijn stoelen, terwijl zij de laatste roddels de revue laten passeren. Enfin, mijn hond draait overuren.
Voordeel is dat ik na drie maal in de nacht mijn hond bij de tuindeuren te hebben weggesleept, om half zeven naast mijn bed sta. Vijftien minuten later zit ik fris en fruitig met mijn slaperige hoofd aan de koffie. Slokje, broodje en gaan.
Om kwart over zeven loop ik op onze favoriete wandelstek. Nu nog 21 graden. Zelfs de koeien zijn hun diner, van de avond daarvoor, nog aan het herkauwen. Ook de paarden liggen nog sierlijk in de wei. Ik heb het vermoeden dat zij een minder spectaculair uitgaansleven hebben. De koeien zijn als altijd nieuwsgierig en ogen uitgerust. De paarden trillen met hun neusvleugels, oortjes fier overeind en ogen alert. De schapen staan al een poosje in het wilde weg te blaten.
Sam en ik nemen na een klein uurtje wandelen even een moment op een bankje. Ik mompel dat ik het warm heb. Meneer gaat naast me liggen, rolt zich genoeglijk op, steekt zijn neus in zijn staart, slaakt een gelukzalige zucht en gaat liggen maffen.
