Ik hark vandaag de bladeren bijeen in de brandgang en de achter- en voortuin. Sam vindt dit een fascinerende bezigheid, dus voorziet hij mij van gezelschap. In de brandgang gaat hij op de stapel bladeren liggen. Als een ware sfinx kijkt hij vanaf de berg bladeren recht vooruit. In de achtertuin staart hij de bladeren bij elkaar, in een ‘frozen position’, vanaf het terras. In de voortuin rent hij dwars door de net bij elkaar geharkte bladeren, omdat hij de kat van de buren voorbij ziet marcheren. Als ik roep dat hij onmiddellijk hier moet komen, gaat hij op de mat bij de voordeur zitten en nuffig naar me kijken.
Wanneer de bladeren opgeveegd zijn, begint het te miezeren. Toch gaan we naar het Stadspark. Sam heeft maar matig zin, ondanks dat ik deze keer het kinky kapje thuis laat. Hij voelt zich er zo ellendig bij en verzint allerlei manieren om zijn snoet te ontworstelen. Bovendien lijkt hij met korfje nog een grotere focus te hebben op alles dat eetbaar is, dan als hij het gevaarte niet om heeft.
Ik vind Sam er momenteel niet heel gezond uit zien. Hij is erg mager, maar zijn vacht glanst wel. Onder het wandelen komen we verschillende mensen tegen die mij aanspreken. ‘Ach wat een leuk hondje, zo slank, is het nog een pup?’ Mijn reactie is over het algemeen dat Sam geen pup is en dat hij mazzel heeft met zijn genen. Bij de vierde persoon die mij aanspreekt met leuk, slank, pup, vertel ik dat hij IBD* heeft.
Tot mijn verbazing zegt de bazin van de Afghaanse windhond dat haar Slankie dezelfde ziekte heeft. Ik vraag of Slankie ook echt Slankie heet, dit blijkt godzijdank niet het geval. De hond kijkt me zielig aan, hij snauwt naar Sam en heeft ook zo’n fijn hip jasje om hem warm te houden. Sam staat een beetje verpieterd naast mij. Normaal, als ik met iemand praat, gaat hij overal snuffelen. Nu staart hij net zo lang naar mij op, tot ik doorloop. Ik merk dat ik nog steeds moet wennen aan het ‘nieuwe normaal’, nu Sam zich op en af goed voelt.
Terwijl ik wat foto’s van de herfst maak. Heeft Sam zich verheugd op de herten. Helaas zijn de herten weg. Je zou bijna verzinnen dat hij enigszins teleurgesteld kijkt. Hij heeft geluk, er huppelt een tam konijn voorbij. Sam zet de sprint in. Heel even zie ik het ‘oude normaal’, maar wel met een Slankie die inmiddels als tochtstrip kan fungeren.
#hondenleven
* Inflammatory Bowel Disease
