Sam is weer blij als we op pad gaan. Het is een prachtige middag. Het nieuwste tijdens dit soort wandelingen is zijn vermeende instinct.
Je moet weten dat mijn hond een rasechte vuilnisbak is. Het statige jachtinstinct: poot losjes omhoog en staart fier naar achter, is iets wat hij van de buurthond heeft afgekeken. Een jachthond met een ellenlange stamboom en een CV vol met prijzen. Terwijl we aan de wandel zijn en langs het water lopen, sluipt meneer als een volbloed Drentse Patrijs langs de waterkant. Sam is bijna 4 jaar en in al die jaren zwemt hij niet uit zichzelf, maar sinds hij zijn instinct aan het ontdekken is zet hij werkelijk alles op alles om mollen, muizen en vandaag een eenzame waterhoen te vangen. Hij sluipt langs de bewuste sloot tot hij de waterhoen in het vizier heeft. Dan springt hij met een sierlijke sprong het water in. Met veel bombarie zwemt hij naar de waterhoen, die wegvliegt. Waarop Sam als een ware zwemkampioen een poging doet om de hoen bij te houden. Poging 1 is mislukt. Druipend komt hij uit de sloot. Poging twee. Poot omhoog, staart fier naar achteren, trotse blik, snuit in de wind. Wat daarna volgt lijkt op poging 1. Poging drie pakt hij subtieler aan. Sam sluipt langs de waterkant, laat zichzelf in het water glijden. Hij zorgt dat hij zich beschut en verdekt in het water opstelt. De bewuste hoen is ook niet achterlijk en duikt onderwater. Sam is niet voor één gat te vangen en blijft rondjes zwemmen daar waar de waterhoen ten onder is gegaan. Hij weet niet dat de waterhoen onderwater zwemt en zeker 10 meter verderop weer boven komt. Sam kruipt de wal op, van de fiere staart naar achter en de poot van waakzaamheid is weinig over. Als de hoen weer boven komt hoor ik een voldaan gakje. Hoen versus Sam 3-0. #hondenleven