Sam en ik zijn een paar weken op Vlieland en ik moet zeggen dat ik nog nooit zo’n blije hond heb gezien.
Elke wandeling is een feest en gaat gepaard met tong uit de bek, neus op hoogste snuffelstand en een blije ‘Pedigree’ lach. Er valt van alles te snuffelen en te beleven. We zitten midden in de duinen, vlakbij het strand dus meneer is met enig regelmaat zelf op pad en komt na een half uur weer blij aanrennen. Sam beschouwd de plek waar we zitten als zijn territorium, daar was een uur voor nodig na aankomst. Als een ware Simba ligt hij op een duin en gromt af en toe binnensmonds naar een hond, konijn of een fazant. In de weken dat ik op Vlieland ben krijg ik bezoek. Sam snapt er niets van, je ziet hem denken: we zijn toch met elkaar? Één vriendin heeft twee dochters, het is een gezellig gekeuvel. Sam krijgt dus wat minder aandacht. Hoewel de dochters dol op hem zijn. Zij geven hem lieve aaitjes en lopen regelmatig met hem de duinen in. Toch moet Sam gedacht hebben: hoe krijg ik nog meer aandacht? Op een middag heeft meneer, tijdens een biertje op het terras, meerdere servetten verslonden en heeft hij op het strand in de paardenstront en de rotte vis liggen rollen. Als we in het zand gaan zitten neemt hij lange aanlopen en springt hij constant met een uitdagende blik over mijn vriendin. Kortom, ik kan de wandelende mest- en viskar wel achter het behang plakken. Voordat we naar het huisje gaan maak ik zijn riem vast en trek hem de zee in voor een wasbeurt. Dat vindt meneer minder geslaagd. Hij gedraagt zich dramatisch en laat zijn natte vacht met zielige blik hoogtij vieren. Eenmaal bij het huisje sjokt ‘Simba’ naar zijn duin, slaakt een zucht, geen grom, rolt zich op en gaat liggen maffen. #hondenleven PS Op foto 1 is meneer net gewassen in de zee, verder blije hondenfoto’s.
