Sam is ziek, heel ziek dus we gaan naar het dierenziekenhuis. Aangekomen trippelt hij vol vertrouwen met mij mee naar binnen. We krijgen een spreekkamer toegewezen waar Sam een uitgebreide snuffelanalyse uitvoert. Af en toe is hij afgeleid door een piepende pup elders in het gebouw. Ik geef hem een aaitje, dat stelt gerust.
De internist komt binnen. Sam ziet een nieuw object om te besnuffelen en gaat vol overgave te werk. De specialist neemt de tijd voor deze kennismaking.
Nadat Sam rustig is, stelt hij mij vragen. Smakt Sam, likt hij aan je hand, borrelt zijn buik, trekt zijn poot, loopt hij soms achteruit? Hij vraagt nog net niet of Sam weleens een biertje opentrekt op zondag, onderwijl hij balanceert op zijn achterpoten. De vragen gaan door tot alle details achter de details zijn besproken.
Sam is inmiddels tegen mijn been aan gaan zitten en valt bijna in slaap. “Ziet u dat?”, vraagt de internist. “Ja, ik zie een hond die in slaapt sukkelt”. “Nee, hij voelt zich hondsberoerd”. Dat vind ik dan weer een geestige woordspeling, onderwijl is mijn snoet net zo grauw als die van Sam.
Na de grondige anamnese vermoedt de internist dat Sam een fikse maag-darm ontsteking heeft. Er volgen een aantal onderzoeken. Hij ondergaat het gewillig en springt nog net niet zelf op de behandeltafel, om alvast op zijn rug te gaan liggen. Tijdens het onder narcose brengen kijkt Sam mij vol vertrouwen aan. Ik aai hem zachtjes over zijn koppie en fluister dat het goed komt. Hij zakt door zijn pootjes, even verzet hij zich, en vleit dan zachtjes neer. Dikke tranen biggelen over mijn mondkapje.
Tijdens de endoscopie word ik geroepen. De moed zakt tot ver in mijn schoenen. De internist wil mij laten zien hoe, dat wat hij al vermoedde, eruit ziet. In de darmen van Sam zie ik een bobbelige citroen gele structuur. In zijn maag hetzelfde, maar dan lijken het krassen.
De diagnose is klip-en-klaar. Hij heeft ontstekingen in zijn maag en darmen. Veroorzaakt door allergie en aanvallen van zijn immuunsysteem. Ik kan het allemaal niet rijmen met de vrolijke uitbundigheid van Sam.
Na de narcose wordt hij een half uur later bij me gebracht. Als een echte dronken zeeman, wankel op de benen, maar met zwierigheid in de heupen, kwispelt hij op me af. Terwijl Sam zo stoned als een garnaal naast me zit, legt de internist alles geduldig uit inclusief het behandelplan.
Na een ochtend en een stuk van de middag staan we ineens weer buiten. Ik voel me opgelucht, omdat ik nu weet wat hij heeft. Sam interesseert het geen moer, die loopt waggelend naast me, terwijl hij vliegende katers en vette worsten om zijn kop ziet dansen. Voorzichtig til ik hem in de auto, waar hij in slaap valt.
Ik rijd terug naar huis en hoop op heel veel beter.
#hondenleven
