Aan het einde van een lange dag bel ik een collega om onze vergadering i.p.v. digitaal op 1,5 meter afstand in de vrije natuur te houden. De nog relatief nieuwe collega heeft ook een hond en zo combineren we het aangename met werkgerelateerde zaken.
We spreken af in een natuurgebied in de buurt. De honden spelen uitgelaten en enthousiast met elkaar.
Het is mij weleens opgevallen dat wanneer ik in mannelijk gezelschap verkeer, mijn hond jaloers gedrag gaat vertonen. Hij springt dan ineens in sloten, terwijl hij dit nooit doet. Hij gaat continue tussen mij en het gezelschap in lopen of in ondefinieerbare substanties rollen.
De relatief nieuwe mannelijke collega en ik naderen tijdens de wandeling een omgeploegd weiland waar uitvoerig gemest wordt. Terwijl we praten komt er een tractor aan, we roepen de honden. Sam rent op mij af en ik zie van verre al dat hij iets te blij en uitdagend kijkt. En ja hoor meneer zit onder de koeienstront.
Ik ontplof net niet, wat heeft het voor zin, maar balen doe ik wel. Hij stinkt een uur in de wind en zijn hele vacht en halsband zit onder. Sam kijkt tevreden.
Terwijl we verder lopen, vindt Sam het noodzakelijk dicht bij me te blijven en samen met de andere hond rondom mij en de collega rondjes te rennen. Gelukkig arriveren we bij een meertje. In de hoop dat hij toch even gaat zwemmen, kijkt Sam mij slechts nuffig aan. Ik zie aan de blik in zijn ogen dat er geen sprake is dat hij gaat zwemmen.
Nou dan heeft meneer zijn baasje nog niet ontmoet! Terwijl ik grommend, vloekend en tierend mijn schoenen begin uit te trekken, vraag ik aan de collega of hij mijn witte sjaal van mijn nek wil afwikkelen. Mijn handen zitten inmiddels namelijk ook onder de koeienstront. De collega bekijkt rustig en geamuseerd mijn drukdoenerij. Hij vraagt zich ook hardop af wat er komen gaat.
Terwijl ik mijn sokken en schoenen uittrek en aan de kant smijt, rol ik mijn broek op tot boven de knieën. Ik vang mijn hond, doe de riem om en loop het water in. Nu is het de hond van mijn collega die nog net niet kopschuddend het een en ander beschouwd. Je ziet hem denken, wat een mutsen.
Eenmaal terug bij de auto, springt Sam alvast in de achterbak. Het is een tikkeltje broeierig in de auto. Ik praat nog even met mijn collega en dan nemen we afscheid.
Ik stap in de auto en neem een diepe teug adem. De koeienstront walmt me tegemoet. Ik vraag me ondertussen af wie zijn hondenleven dit nu precies is.
#hondenleven
